دل اسیر

دل من اسیر باشد بنهش به خویش یارا

چو اسیر عشق باشد به اسیر کن مدارا

دل من غریب باشد مکنی ستم غریبان

که به غربت هیچ شربت نبود ترا گوارا

شده دید ه بر مثات چو به افتاب خیره

چو مریض امدستت به مریض کن مداوا

نظری ز پا فتادم نکنی تو اعتنایی

ز نفس فتادم اما تو نکرده دیده ای وا

چو بدست کار دادری تو که دل نمیگشایی

مکن این همه غریبی تو به صید خودبزن پا

تو چه پرسی از مزاجم چو به دام تو فتادم

که بسوخت روح و جانم بفدات بی محا با

نه عجب زمرد جتاهل که فتاده در کنارت

دو هزار مست باشد به رهت عزیز و دانا

تو که اینهمه لطیف و پر مهر و با محبت

به مثال تند گویان منما تو جنگ و دعوا

تو غنی و بامروت همه جه و جام و دولت

نشودکم ازتو هرگزبدهی چوحاجت ما