ناتوان

دانستم ای فلانی در عشق 1ی

بیهوده جان خود را هم به لب رسانی

حُسن تو در نصاب حد کمال باشد

ترسیده ای فراان راه وفا ندانی

گر شمع ایستاده تا لحظه های اخر

پروانه ای اگر تو ما را ز خود نرانی

عاشق کشی نباشد در رسم پادشا هان

شاید نخوانده باشی ایین خسروانی

چون حس کنی خطر رااز عشق میگریزی

پا های خسته ات ر ا تا دور می دوانی

عشق و خطر همیشه همراه و همزبانند

پرسش کن از جوان و ایام نوجوانی

این غمزه ها که دیدم گاهت به راه باشد

د ر عشق نامرادی در عشق نیمه جانی