عاشق نما

رحیمی گمانم تو از 1انی

ولیکن ز ابراز ان ناتوانی

چو بیمار ها میزنی خویشتن را

به خود باز ازار ها میرسانی

رها کرده دلرا ولی در تلاطم

جز اشک و جز حسرت نداری زبانی

بسرعت رود قافله رو به مقصد

تو بنشسته و خویش را میتکانی

دروغی که گفتی نکردیم باور

تکان داده ای فک و شاید دهانی

از این خود زنی و به اتش فکندن

توانی به یک لحظه خود را رهانی

از این کار های به دور از مروت

نشد اعتباری ، نماند نشانی